Wypada na początku choć w niewielkim stopniu nakreślić ramy treściowe filmu, lecz w moim mniemaniu nic to o filmie nie powie, co więcej, może nawet zniechęcić, gdyż tzw. akcji filmu raczej, Drogi Czytelniku, nie uświadczysz. Spróbuję zatem inaczej, opowiem film w trzech zdaniach i obiecuję, że nie ujmie to jego wymiarowi dla kogoś, kto filmu jeszcze nie widział.

Otóż mężczyzna w zaawansowanym średnim wieku (w tej roli sam Zdeněk Svěrák) jest wypalonym psychicznie nauczycielem w pobliskiej szkole. Wiedzie spokojne życie wraz ze swoją małżonką. Postanawia porzucić swój, bądź co bądź, ukochany zawód i znaleźć dla siebie miejsce w otaczającej go, coraz mniej zrozumiałej dla niego rzeczywistości. Podejmuje wiele zajęć o charakterze zarobkowym, by w rezultacie zostać przyjmowaczem butelek w punkcie Zwrotu butelek. Na tym kończą się ciekawostki akcyjne, co jednak w żadnym razie nie oznacza, że film dobiega końca, wręcz przeciwnie, reżyser dopiero zaczyna przekazywanie nam idei filmu.

Tym samym, jakże płynnie, pozwolę sobie przejść do kolejnego wymiaru filmu, zdecydowanie ciekawszego, jakim jest podjęcie ideologiczne skwantyfikowanej kondycji ludzkiej w ujęciu doświadczonej jednostki ( i to jest już drugi zwrot w tym tekście, który mi się podoba… Cokolwiek znaczy, a znaczy dokładnie tyle, ile ja sam przez to rozumiem. I niech tak zostanie).