Para debiutujących reżyserów znanych dotąd ze swych literackich dokonań zrobiła dzieło lekkie i zarazem ciężkie, w odbiorze. Film skonstruowany jest z kilku niepowiązanych ze sobą historii rozgrywających się we współczesnym Tel Awiwie, a ich motywem przewodnim jest ludzka samotność. Wysmakowane kadry przesycone morskim błękitem i spokojny klimat filmu sprawiają, że na pierwszy rzut oka wydaje się niewinny i sympatyczny. Jednak jego głębia przekazu i wymowa sprawiają, że dostrzegamy drzemiącą w nim rozpacz i tęsknotę. Niektórzy mogliby powiedzieć, że jest to film przeintelektualizowany, lecz nic bardziej mylnego. Charakteryzuje go raczej wnikliwość obserwacji ludzkich uczuć i gorzkie poczucie humoru. Cała akcja filmu rozgrywa się w Tel Awiwie, który jawi się jako uśpione, spokojne miasto na końcu świata. Takie przedstawienie tej bądź co bądź dużej metropolii, potęguje wrażenie uśpienia i stagnacji. Jednak w tej ciszy słychać niemy i donośny krzyk ludzi żebrzących o ostatnie ochłapy miłości. Warto również dodać, że miejsce akcji w tym filmie nie jest przypadkowe. Para reżyserów podkreśla, że morze ( Tel Awiw znajduje się nad morzem) jest dla Izraelczyków miejscem ucieczki, pocieszenia i ratunku przed izraelską rzeczywistością- gęstą naładowaną przemocą, wzajemnymi podejrzeniami i ideologiczną nietolerancją. Generalnie akcja filmu rozgrywa się w rzeczywistości, która raczej przeciętnemu Europejczykowi nie kojarzy się z Izraelem. Mamy do czynienia ze spokojnym, wcale nie tętniącym życiem miasteczkiem, które wygląda jak opustoszały nadmorski kurort. Ale to wszystko jest tylko tłem dla akcji filmu.

O czym jest właściwie ten film? Jak już wspominałem „Meduzy” składają się z paru krótkich historii, z których każda ma swoich, innych bohaterów. Innych, a zarazem podobnych, gdyż każdy z nich dąży do tego samego celu. Wszyscy starają się odnaleźć swoje miejsce na Ziemi, dzięki któremu mogliby wyrazić swoje potrzeby i uczucia. Muszą zmierzyć się z przytłaczającą rzeczywistości i ponurymi wspomnieniami z przeszłości. Tak na przykład młoda kelnerka Batya nie potrafi poradzić sobie z życiem osobistym, czego przyczyną jest fakt, że w dzieciństwie nie zaznała rodzicielskiej miłości. Jednak w rozliczeniu się z przeszłością pomorze jej tajemnicza mała dziewczynka spotkana na plaży. Emigrantka z Filipin Joy przypadkiem doprowadza do pojednania staruszki i jej zbuntowanej córki. Piękna, świeżo upieczona mężatka Karen i jej mąż w trakcie swojego miodowego miesiąca doświadczają wielu niecodziennych wrażeń, natury egzystencjonalnej oczywiście. Jednak odwołując się znów do słów autorów „Meduz” - bohaterowie żyją w złudzeniu, że maja wpływ na kształt swojego losu. W rzeczywistości jednak, nie maja zupełnie kontroli nad własnym życiem i błądzą jak meduzy, miotani tu i tam przez tajemnicze, głębinowe prądy, które mają swój początek w traumatycznych, a jednocześnie stereotypowych doświadczeniach ich głębokiej przeszłości. W końcu niektórym z nich uda się pokonać siły, które do tej pory determinowały ich życie.

„Meduzy” to film zdecydowanie godny polecenia. Jego nietypowe zakończenie nie daje jednoznacznej odpowiedzi na to jaka jest wymowa tego filmu - pozytywna czy negatywna? Jednakże jest to film zarówno dla pesymistów jak i optymistów.